Apiterapia cz.2

Screenshot 2015-09-16 10-06-05

Przedstawiam kolejny artykuł dotyczący działania jadu pszczelego tym razem chodzi
o boreliozę. Treści w nim zawarte są oparte na badaniach naukowych. Myślę, że warto się z nimi zapoznać. Medycyna ludowa nie rozkładała na czynniki pierwsze specyfików ziołowych czy chociażby jadu pszczelego. Po prostu obserwowano bardzo wnikliwie efekty działań specyfików i je stosowano.

W obecnej dobie bardziej jesteśmy niedowiarkami w stosunku do terapii ludowej, tego co natura sama stworzyła, a często bez zastanowienia przyjmujemy specyfiki chemiczne nie chcąc brać udziału w procesie choroby. Publikacja ta przekonuje nas do tego co naturalne i dlatego chciałam się tą wiedzą podzielić.

ZASTOSOWANIE JADU PSZCZELEGO W LECZENIU BORELIOZY
Artykuł jest krótką prezentacją działania i potencjalnych zastosowań.
Substancja jest trudno osiągalna, posiada przy niewłaściwym zastosowaniu szereg możliwych poważnych działań ubocznych, tym niemniej jad pszczeli, znalazł
z powodzeniem zastosowanie w praktyce klinicznej.Screenshot 2015-09-16 10-10-45
Jad pszczeli posiada najdłuższą historię stosowania
w lecznictwie,
i pomimo trwających zarówno wśród zielarzy jak i lekarzy medycyny kontrowersji wokół jego zastosowań, dawniej i obecnie uzyskiwane efekty lecznicze są doskonałe, a niepożądane działania uboczne niezwykle rzadkie.
Proszę o uważne przeczytanie części artykułu poświęconej skutkom ubocznym.
APIS (preparaty z jadu pszczoły miodnej Apis mellifica )
Surowiec: Jad pszczeli.
Składniki chemiczne: 40-50% jadu pszczelego stanowi mellityna. Jad zawiera ponadto szereg innych składników, są nimi: apamina, peptyd 401 degranulujący komórki tuczne (MCDP), sekapina, tertiapina, adolapina, inhibitory proteazy, prokamina A i B, minimina, polipeptydy kardioaktywne, fosfolipaza A2, hialuronidaza, kwaśna fosfomonoesteraza, glukozydaza, lizofosfolipaza, histamina, dopamina, norepinefryna, leukotrieny, glukoza, fruktoza, liczne fosfolipidy, kwas r-aminomasłowy, kwas beta-aminoizomasłowy.
Działanie lecznicze:
Mellityna ma silne działanie przeciwbakteryjne, silniejsze niż wiele dostępnych w handlu leków, działa też przeciwzapalnie. Pobudzając układ przysadkowo-nadnerczowy zwiększa produkcję kortyzonu. Mellityna stabilizuje też błonę lizosomów hamując proces zapalny.

Apamina jest psychostymulantem i działa przeciwzapalnie. Wpływa podobnie jak mellityna na wytwarzanie kortyzonu i hamuje działanie składnika C3 układu dopełniacza biorącego udział w przebiegu procesu zapalnego.

Peptyd degranulujący komórki tuczne (MCDP albo inaczej peptyd 401) ma zdumiewająco silne działanie przeciwzapalne. Jest 100 razy bardziej skuteczny w zwalczaniu stanu zapalnego niż hydrokortyzon. Wstrzymuje wytwarzanie kwasu arachidonowego i hamuje syntezę prostaglandyn.

Adolapina działa przeciwzapalnie i przeciwbólowo. Jest inhibitorem mikrosomowej cyklooksygenazy i działa 70 razy silniej niż indometacyna.
Adolapina jest też inhibitorem lipooksygenazy płytkowej, tromboksanu
i prostacykliny uaktywnianych w trakcie procesu zapalnego.

Inhibitory proteazy zawarte w jadzie pszczelim hamują procesy zapalne wywołane przez karageninę, prostaglandynę E1, bradykininę i histaminę. Działają też jako inhibitory chymotrypsyny i aminopeptydazy leucynowej.

Jad pszczeli jest silnym przeciwutleniaczem, ma działanie przeciwgrzybicze, przeciwbakteryjne, przeciwzapalne a nawet chroniące przed skutkami promieniowania. Stwierdzono jego silne działanie jako środka przeciwbakteryjnego, przeciwzapalnego, przeciwko zapaleniu stawów, przeciwreumatycznego, przeciw chorobom neurodegeneracyjnym, kardiotonicznego, antyoksydacyjnego, napotnego i moczopędnego. Odkryto także że jest silnym czynnikiem immunologicznym stymulującym mechanizmy obronne organizmu przeciwko chorobie.
Lekarze praktykujący eklektyczną medycynę naturalną uważali go za silny lek przestrajający. Lekiem przestrajającym (jednym z nich jest smilax [sarsaparilla, kolcorośl ) nazywa się wzmacniający preparat ziołowy lub inną substancję która stopniowo przywraca prawidłowe funkcjonowanie organizmu. W przeszłości nazwa ta odnosiła się głównie do ziół które miały oczyszczać krew, zwłaszcza wiązać endotoksyny, zmniejszać stopień zatrucia krwi, zwalczać zakażenia i choroby skórne. Stopniowo odwracały one (stąd nazwa) przebieg procesu chorobowego
i przywracały normalne funkcjonowanie i wydolność organizmu.
Obecne zastosowania jadu pszczelego w Azji i Europie skupiają się głównie na leczeniu chorób reumatycznych, zapalenia stawów, dny moczanowej, neuralgii,
stwardnienia rozsianego i raka. Niektóre z ostatnich badań pokazują że mellityna ma silną zdolność zmniejszania guzów nowotworowych.

Historia jadu pszczelego:

Jad pszczeli ma liczącą co najmniej 3000 lat tradycję stosowania w Chinach
i prawie tak samo dawną w Japonii i Korei. Rzymianie używali go jako silnego środka przeciwbólowego, podobnie jak i starożytni Grecy. Jest integralnym elementem współczesnej medycyny w Chinach, Japonii, Korei, na Tajwanie,
w Rosji, Europie Wschodniej (Bułgaria, Czechy, Węgry, Polska, Rumunia),
w niektórych państwach Europy Zachodniej (Austria, Niemcy, Szwajcaria, Francja) oraz wzrasta jego zastosowanie w Ameryce Południowej. Był często stosowany w amerykańskiej praktyce leczniczej, zwłaszcza w homeopatii oraz w naturalnej medycynie Eklektycznej od roku 1847 do II Wojny Światowej. Jest wciąż powszechnie używany przez homeopatów. W eklektycznej medycynie naturalnej stosowano nalewkę z jadu pszczelego podawaną doustnie. Eklektycy używali jej przede wszystkim do leczenia schorzeń dróg moczowych, zwłaszcza kiedy pomimo odczuwania potrzeby oddania moczu nie było to możliwe.
Lista schorzeń w których ją stosowano obejmuje:Screenshot 2015-09-16 10-12-41
• zatrzymanie moczu,
• podrażnienie cewki moczowej i pęcherza, zwłaszcza z bolesnym parciem na mocz,
• przewlekłe zapalenie nerek,
• zapalenie pęcherza moczowego,
• nadmierne krwawienia miesiączkowe,
• brak miesiączki,
• białe upławy,
• obrzęki genitaliów,
• zapalenia jamy ustnej,
• bóle gardła,
• puchlina,
• urazowe uszkodzenia tkanek podskórnych,
• reumatyzm,
• zapalenia tkanek podskórnych,
• wysuszenie, pieczenie, zaczerwienienie skóry,
• zapalenia skóry,
• zapalenia narządów wewnętrznych,
• zapalenia mózgu i ośrodkowego układu nerwowego.

Najczęściej w przypadkach pieczenia, zaczerwienienia lub obrzęku, zwłaszcza błon śluzowych, oraz w schorzeniach dróg moczowych.

Jad pszczeli wprowadzony został do amerykańskiej farmakopei w 1847 roku dzięki członkini plemienia Narragansett, ”kobiecie idącej obok” jak podaje jej imię oryginalne źródło. Zaproponowała ona jego zastosowanie w leczeniu 12-letniego chłopca cierpiącego od jakiegoś czasu na wyniszczającą chorobę któremu żadne znane leki nie były w stanie pomóc. Wśród tubylczej ludności obu Ameryk istniała długa tradycja stosowania użądleń przez pszczoły w celach leczniczych.
Pozyskiwanie:
Początkowo używano całych pszczół, często umieszczanych
w zamkniętym pojemniku, który wstrząsano aby ”pobudzić ich złość”. Następnie macerowano je w alkoholu i przygotowywano leczniczą nalewkę.
Obecnie jad pszczeli pozyskuje się w bardziej łagodny i kontrolowany sposób. Najlepszy zbiór jadu występuje w okresie obfitości nektaru i przy wysokiej temperaturze powietrza.
Urządzeniem służącym do zbierania jadu jest druciana siateczka której pszczoły dotykają wchodząc do ula. Słaby prąd elektryczny przepływający przez siatkę pobudza je do wydzielania jadu. Pszczoły nie są zabijane w tym procesie jak to ma miejsce w przypadku leczenia rzeczywistymi użądleniami lub miało miejsce dawniej podczas przygotowywania nalewki. Prąd wywołuje u pszczół skurcze powodujące uwalnianie jadu, który gromadzi się na płytce zbiorczej. Jad pozostawia się do wyschnięcia po czym jest zeskrobywany z płytki. Na jeden gram wysuszonego jadu pszczelego składa się jad pobrany od ok. 9000 pszczół.
Jad pszczeli jest zasadniczo dostępny w dwóch postaciach: surowego, brązowawego proszku nieoczyszczonego oraz w postaci bardziej oczyszczonej, kiedy został poddany po zbiorze odpowiedniej obróbce. Zazwyczaj to ta druga jego postać jest stosowana
w terapii jadem pszczelim.
Dostępne są także płynne preparaty przygotowane z oczyszczonego proszku. Są one zwykle używane przez lekarzy do przygotowywania leków podawanych w formie zastrzyków.
O jadzie pszczelim i boreliozie : Zainteresowanie zastosowaniem jadu pszczelego
w leczeniu boreliozy wzbudziły dwa fakty:
1) odkrycie że mellityna jest silnym środkiem przeciwbakteryjnym działającym przeciwko krętkom borrelii,
2) w praktyce wielu terapeutów okazał się pomocny w leczeniu boreliozy, jej objawów, oraz chorób o podobnym przebiegu takich jak stwardnienie rozsiane.
Badania naukowe: Przeprowadzono setki badań nad zastosowaniem jadu pszczelego. Składają się na nie badania in vitro oraz in vivo, próby kliniczne oraz raporty kliniczne od terapeutów na temat jego zastosowania w różnych stanach chorobowych.
Większość badań jest prowadzona w Europie Wschodniej i w Azji
(zwłaszcza w Chinach). Dwoma najlepszymi źródłami informacji o nich są serwisy PubMed lub Medline oraz rejestr prowadzony przez Amerykańskie Towarzystwo Apiterapii (AAS). AAS posiada oprócz wykazów badań około 12000 raportów
o przypadkach w których leczeniu zastosowano jad pszczeli. Wiele z tych rejestrów badań jest (na dzień 01.01.2005) dostępnych pod adresem :
www.sci.fi/~apither/bdbindex.html
Badania nad działaniem mellityny przeciwko bakteriom borrelii prowadzone były w amerykańskim rządowym laboratorium mikrobiologicznym Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych w Hamilton w stanie Montana (Rocky Mountain Laboratories Microscopy Branch, National Institute of Allergy and Infectious Diseases). Ich skrócone podsumowanie warto zacytować w całości:
”Borrelia burgdorferi wykazuje w warunkach in vitro odporność na działanie silnych inhibitorów metabolizmu organizmów eukariotycznych
i prokariotycznych. Jednakże, w laboratoryjnych hodowlach bakterii na podłożu Barbour-Stoenner-Kelly poddanych
działaniu mellityny, 26-aminokwasowego peptydu zawartego w jadzie pszczoły miodnej stwierdzono natychmiastowe i głębokie efekty zahamowania ich aktywności podczas obserwacji metodą mikroskopii ciemnego pola oraz pomiarów gęstości optycznej. Co więcej, przy stężeniach mellityny tak niskich jak 100 mcg/ml ruchliwość krętków ustawała praktycznie całkowicie w przeciągu sekund po dodaniu inhibitora.
Badania ultrastruktury bakterii za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego wykazały wyraźne zmiany w zewnętrznej powłoce krętków.
Wyjątkowa wrażliwość B.burgdorferi na działanie mellityny może dostarczyć zarówno odczynnika przydatnego w badaniach nad wybiórczą przepuszczalnością u mikroorganizmów jak i ważnych wskazówek dla opracowania nowych skutecznych leków przeciwko boreliozie z Lyme. (Lubke LL, Garon CF. The antimicrobial agent melittin exhibits powerful in vitro inhibitory effects on the Lyme disease spirochete. Clin. Infect. Dis. 1997 Jul.25 Suppl. 1: S48-51) “
Jad pszczeli (zastrzyki domięśniowe) był stosowany w 12-miesięcznej próbie klinicznej (rok 2000) z udziałem chorych na stwardnienie rozsiane. Stwierdzono jego skuteczność w zmniejszaniu spowodowanych chorobą ograniczeń funkcji życiowych pacjentów. Badania przy użyciu skali oceny widocznych objawów towarzyszących
ROSS (Related Observable Symptoms Scale) z zastosowaniem nieparametrycznego testu statystycznego Friedmana wykazały znaczącą poprawę pod względem utrzymania równowagi, koordynacji, kontrolowania potrzeb fizjologicznych, siły kończyn górnych i dolnych, zmęczenia, wytrzymałości, spastyczności i drętwienia. Poprawiły się też istotnie wyniki według skali oceny czynności życia codziennego (Activities of Daily Living, ADL). Statystycznie znaczącą poprawę zaobserwowano pod względem chodzenia, poruszania się po schodach, wchodzenia i wychodzenia
z
samochodu, łóżka, toalety, wanny, układania się na łóżku.
U 68 procent zakwalifikowanych do badania pacjentów zastosowanie zastrzyków
z jadu pszczelego przyniosło korzystne dla ich zdrowia efekty.
W 1992 roku przeprowadzono z udziałem 180 osób randomizowane badanie
z podaniem placebo w grupie kontrolnej nad zastosowaniem zastrzyków z jadu pszczelego w leczeniu przewlekłego bólu i stanów zapalnych. Wstrzyknięcia domięśniowe wykonywano 2 razy w tygodniu przez 6 tygodni. W wyniku leczenia zaobserwowano znaczące zmniejszenie bólu i stanów zapalnych. Efekty te były widoczne jeszcze po 6 miesiącach.
W badaniu z roku 1973 u 326 pacjentów cierpiących na zwyrodnieniowe schorzenia kręgosłupa zastosowano maść z jadem pszczelim aplikowaną z użyciem ultradźwięków (ultrafonoforezy). Po zakończeniu terapii 60% uczestników zgłosiło ustąpienie bólu, a 30% jego zmniejszenie.
W 1938 roku spośród 100 osób z zapaleniem stawów 73% wykazywało znaczne złagodzenie objawów choroby po podaniu niewielkich dawek jadu pszczelego
w formie zastrzyków.
Rosyjskie badania nad leczeniem choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa przy użyciu jadu pszczelego dały podobne wyniki.
Badanie z roku 1966 z zastosowaniem standaryzowanego jadu pszczelego w leczeniu zapalenia stawów wykazało poprawę u 84% spośród 50 uczestników.
W 1996 roku przeprowadzono randomizowaną próbę z udziałem 101 pacjentów nad skutecznością wstrzyknięć z jadu pszczelego w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów. Porównywano między sobą trzy różne schematy dawkowania jadu oraz zastosowanie niesteroidowego leku przeciwzapalnego Nabumetonu. Wszyscy badani cierpieli na chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego, kręgosłupa, lub obu z nich. Stwierdzono znaczącą skuteczność jadu pszczelego w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów i łagodzeniu jej objawów.
Liczne prowadzone ostatnio w Chinach badania (np. Kwon, 2001) wykazały że akupunktura z użyciem jadu pszczelego jest wyjątkowo bezpieczną i skuteczną metodą leczenia choroby zwyrodnieniowej stawów. Trwająca 4 tygodnie próba porównawcza z udziałem 60 osób nad skutecznością akupunktury z użyciem jadu pszczelego i akupunktury tradycyjnej wykazała większą skuteczność tej pierwszej w łagodzeniu bólu, choć obie okazały się skuteczne. 82.5% pacjentów poddanych akupunkturze z użyciem jadu pszczelego oceniło skuteczność leczenia jako doskonałą lub dobrą. Wszyscy pacjenci zgłosili złagodzenie bólu i wykazali znaczącą poprawę pod względem wielu parametrów, w tym wyników badań termograficznych
w podczerwieni (IRT); u 18 spośród 26 pacjentów wróciły one do normy po zakończeniu leczenia.
W 1982 roku przeprowadzona w Niemczech próba leczenia 211 pacjentów
z mezenchymalnymi schorzeniami układu ruchu (choroby tkanki łącznej) wykazała skuteczność jadu pszczelego w ich terapii.
Istnieją także wyniki badań nad działaniem jadu pszczelego in vivo prowadzonych zwłaszcza w Chinach i Korei. Odkryto wiele mechanizmów jego działania.
Badacze stwierdzili że jad pszczeli:
1) hamuje wytwarzanie mediatorów stanu zapalnego przez wstrzymywanie aktywacji czynnika jądrowego kappa NF-kB (podobnie jak resweratrol)
2) łagodzi termiczną hiperalgezję (nadwrażliwość na bodźce termiczne) poprzez pobudzanie receptorów alfa-2 adrenergicznych
3) zwiększa ekspresję białka Fos w neuronach katecholaminergicznych
4) tłumi reakcje bólowe wywołane formaliną i ekspresję białka Fos w obrębie rdzenia kręgowego
5) niweluje wywołaną lipopolisacharydem nadmierną ekspresję genów receptorów IL-6, metaloproteinazy macierzy pozakomórkowej 15, ligandu TRAIL z nadrodziny czynnika martwicy nowotworów (TNFSF10), kaspazy-6 i tkankowego inhibitora metaloproteinaz
TIMP 1.
6) hamuje aktywność cyklooksygenazy indukowanej (COX-2) i cytokin
prozapalnych TNF-alfa oraz IL-1b.
7) wiążąc się z sekrecyjną fosfolipazą A2 (sPLA2) hamuje jej aktywność
enzymatyczną
8) moduluje indukcję genów alfa1-kwaśnej glikoproteiny (AAG)
9) blokuje wytwarzanie przez neutrofile wolnych rodników tlenowych
10) bezpośrednio wpływając na wytwarzanie IL-1 przez makrofagi pośrednio hamuje aktywację limfocytów T oraz B.
11) jest skuteczny (jak wykazały liczne badania in vivo) w leczeniu różnych postaci zapalenia stawów, w tym wywołanych reakcją autoimmunologiczną przeciwko kolagenowi typu II.
Dawkowanie: Nalewka: 1 – 5 kropli nalewki o proporcji 1:5 ; 5 – 20 kropli preparatu o proporcji 1:20, patrz ”dostępność nalewki z jadu pszczelego” poniżej. Proszę zapoznać się także z opisem działań ubocznych.
UWAGA: nalewkę z jadu pszczelego należy przyjmować podjęzykowo. To znaczy powinna zostać wchłonięta poprzez błony śluzowe jamy ustnej. Może ona w ten sposób przeniknąć wprost do krwioobiegu bez przechodzenia przez żołądek.
Jad pszczeli działa ogólnoustrojowo na cały organizm i przenika przez barierę krew mózg oddziaływując dzięki temu na ośrodkowy układ nerwowy. Jest następnie wydalany poprzez nerki i działa moczopędnie, co wykorzystywali Eklektycy stosując go jako diuretyk.
Krętki boreliozy lokalizują się w wielu obszarach organizmu, a jednym z miejsc gdzie się skupiają są nerki, jakkolwiek brak jest doniesień o chorobach nerek powodowanych samą obecnością bakterii. Przepływ i wydalanie jadu pszczelego poprzez nerki umożliwia jego bezpośrednie oddziaływanie na zgromadzone tam krętki.
Klinghardt (patrz ”wstrzyknięcia”) podaje że wstrzyknięcia jadu pszczelego działają ogólnoustrojowo w leczeniu boreliozy, lecz silniejsze i natychmiastowe efekty złagodzenia objawów zapalenia stawów występują jeśli zastrzyki podawane są bezpośrednio w objęte chorobą miejsca, zwykle stawy kolanowe.
Wstrzyknięcia: Prekursorem wśród lekarzy stosujących jad pszczeli w leczeniu boreliozy jest Dietrich Klinghardt. Jego artykuł ”Leczenie boreliozy z Lyme jadem pszczelim” jest dostępny w internecie (na dzień 01.01.2005) pod adresem:
www.neuraltherapy.com/LymeDiseaseBeeVenom.pdf
Klinghardt objaśnia tam szczegółowo przygotowanie, dawkowanie i zastosowania jadu pszczelego podawanego w formie wstrzyknięć.
Zasadniczo pacjenci otrzymują zastrzyki 1 – 3 razy w tygodniu przez 6 – 12 miesięcy.
Odpowiedni sposób wykonywania wstrzyknięć sprawia że nie są one bolesne.
Początkowe reakcje są silniejsze przy pierwszych zastrzykach niż później kiedy nastąpi fizjologiczne przystosowanie się organizmu do obecności jadu. Klinghardt informuje o całkowitym braku negatywnych skutków wstrzykiwań (tzn. poważnych reakcji alergicznych) w ciągu 20 lat swojej praktyki. Potwierdzają to doniesienia innych lekarzy z Europy Wschodniej, Azji i Rosji.Screenshot 2015-09-16 10-14-26
Bezpieczeństwo: Jad pszczeli jest produktem wyjątkowo bezpiecznym.
W literaturze brak jakichkolwiek doniesień o niepożądanych skutkach ubocznych stosowania nalewki jak
i zastrzyków. Eklektycy potrafili całkiem precyzyjnie wskazywać możliwe działania uboczne leków, jednak w ciągu 50 lat stosowania nalewki w swojej praktyce nie zgłosili żadnych zaobserwowanych skutków ubocznych. Także rozległe poszukiwania w literaturze nie wykazują żadnych niepożądanych skutków zastrzyków (oprócz krótkotrwałego lokalnego podrażnienia, obrzęku i swędzenia).
Szeroki przegląd literatury azjatyckiej w tym dotyczącej tradycyjnego lecznictwa w Chinach i Korei również nie prowadzi do innych wniosków niż ten, że jad pszczeli jest lekiem bardzo bezpiecznym w stosowaniu. Pomimo to, przeczytaj fragment ”skutki uboczne”.
Skutki uboczne: Każdego roku niewielka liczba osób umiera z powodu alergicznych reakcji na użądlenia pszczół – odsetek takich przypadków jest bardzo niewielki. (Większość śmiertelnych użądleń powodują osy i szerszenie których jad jest znacznie silniejszy.) Tym niemniej stosując jad pszczeli należy mieć to na uwadze.
JADU PSZCZELEGO NIE WOLNO PODAWAĆ NIKOMU U KOGO W
PRZESZŁOŚCI WYSTĄPIŁY JAKIEKOLWIEK REAKCJE UCZULENIOWE NA
UŻĄDLENIE PSZCZOŁY.Screenshot 2015-09-16 10-18-19
Podczas stosowania jadu pszczelego należy mieć pod ręką gotowy do natychmiastowego użycia farmakologicznie dopuszczony do użytku w przypadkach użądleń przeciwalergiczny zestaw przeciwwstrząsowy jak AnaKit lub EpiPen.
Najczęstszą groźną reakcją na użądlenia jest skurcz oskrzeli, zestawy te są przewidziane do zwalczania tego rodzaju poważnych objawów alergicznych.
KAŻDY KTO PRZYJMUJE NALEWKĘ Z JADU PSZCZELEGO POWINIEN WPIERW WYKONAĆ PRÓBĘ Z JEDNĄ JEJ KROPLĄ DLA WYKRYCIA NIEPOŻĄDANYCH REAKCJI – NALEŻY MIEĆ POD RĘKĄ ZESTAW AnaKit LUB EpiPen.
Bardzo pożądanym rozwiązaniem jest wykonanie próby uczuleniowej na jad pszczeli u lekarza alergologa jeśli mamy zamiar używać tej nalewki w naszym schemacie leczenia. Normalnie u osób przyjmujących jad pszczeli z czasem wzrasta jego tolerancja przez organizm i dawki mogą być zwiększane. Pszczelarze są w stanie
tolerować znaczne dawki jadu bez szkodliwych dla zdrowia skutków.
Przeciwwskazania: Jad pszczeli może prowokować poronienia. NIE stosować
w okresie ciąży.
Dostępność nalewki z jadu pszczelego:
Nalewka nie jest dostępna w handlu.
Dawna eklektyczna receptura o proporcji 1:5 nie jest obecnie dopuszczona
w Stanach Zjednoczonych.
Homeopatyczne nalewki macierzyste miały początkowo proporcję 1:5, w 1920 roku zmieniono ją na 1:10 a obecnie wynosi 1:20. Taka
proporcja obowiązuje obecnie dla preparatów dostępnych bez recepty (OTC) w USA.
Dawkowanie może być dostosowane w stosunku do preparatów o proporcji 1:5 poprzez pomnożenie dawki przez 4. Inaczej mówiąc, jeśli zalecana w medycynie eklektycznej oryginalna dawka wynosiła 1 – 5 kropli, to dawka nalewki macierzystej o proporcji 1:20 powinna wynosić 4 – 20 kropli. Homeopatyczne nalewki macierzyste są dostępne w handlu i można je zakupić u dostawców leków homeopatycznych.
Z reguły zamawiać je mogą tylko lekarze lub licencjonowani terapeuci.
Zastosowanie preparatów homeopatycznych: patrz rozdział o zapobieganiu boreliozie w książce Healing Lyme.
Napisał Stephen Harrod Buhner
Z pozdrowieniami.

Renata Bartniczuk

Ten wpis został opublikowany w kategorii terapie naturalne i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.