Co się kryje w miodzie?

MiódCzyli co warto o nim wiedzieć.

Miód jest produktem o zróżnicowanym składzie chemicznym. Zależy on w dużym stopniu od rodzaju i gatunku roślin, z których pszczoły zbierają nektar lub spadź. W różnych typach
i odmianach miodu odkryto ponad 300 składników należących do kilkunastu grup chemicznych, przy czym większość z nich występuje w nieznacznych ilościach.
Miód zawiera:     

 Cukry :

  • Glukoza
  • Fruktoza
  • Maltoza
  • Melecytoza
  • Sacharoza i inne…

Kwasy organiczne:

  • Jabłkowy
  • Glukonowy
    • Winowy
    • MlekowyMaja2

Aminokwasy:

  • Alanina
  • Leucyna
  • Glutamina
  • Orginina
  • Metionina
  • Asparagina

Witaminy:

  •  B1
  • B2
  • B6miód2
  • A
  • C
  • D
  • H
  • K
  • PP

Biopierwiastki:

  • PotasMaja 3
  • Fosfor
  • Magnez
  • Wapń
  • Sód
  • Żelazo
  • Miedź
  • Krzem

Enzymy

  • Inwertaza
  • Amylaza
  • Katalaza

Działanie miodu

Antybiotyczne
Bakterie chorobotwórcze dla człowieka:

  • ziarniaki Gram-dodatnie,
  • gronkowce (Staphylococcus aureus)
  • paciorkowce (Streptococcus pyogenes, S. pneumoniae, S. mutans)
  • pałeczki Gram-ujemne (Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus vulgaris, Salmonella typhi, Shigella dysenteriae, Pseudomonas aeruginosa)
  • laseczki wąglika (Bacillus anthracis),
  • prątki gruźlicy (Mycobacterium tuberculosis)
  • rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis)

Grzyby chorobotwórcze dla człowieka drożdżoidalne z rodzaju Candida.

Ogrzewanie miodu w temperaturze wyższej od 60 stopni C powoduje całkowite zniszczenie zawartych w nim substancji antybiotycznych. Poza tym uważa się, że miody przechowywane w temperaturze pokojowej tracą po 6 miesiącach połowę swojej aktywności antybiotycznej, a po 1,5 roku zanika ona prawie całkowicie.

Konserwujące
Wśród licznych zalet miodu na jednym z pierwszych miejsc należy wymienić jego działanie konserwujące. Nasiona wielu roślin po rocznym przechowywaniu w miodzie w temperaturze pokojowej odznaczają się nie zmienionym wyglądem i wysoką zdolnością kiełkowania, natomiast produkty pochodzenia zwierzęcego jeszcze po 4 latach przechowywania w miodzie zachowują świeżość i wszystkie właściwości organoleptyczne. Jaja kurze, których powierzchnię zakażono pałeczkami okrężnicy i salmonelli, zanurzone w miodzie i badane po 4 miesiącach wykazywały świeżość, a posiewy z ich białka i żółtka nie wykazywały obecności drobnoustrojów.
Liczne badania dowodzą, że drobnoustroje będące przyczyną psucia się produktów żywnościowych giną w krótkim czasie w wyniku bezpośredniego kontaktu z miodem. Proces całkowitego zniszczenia bakterii i grzybów, trwa od kilku godzin do kilku dni. Miód można uznać zatem za lepszy środek konserwujący od niektórych substancji stosowanych w praktyce, takich jak benzoesan sodu czy kwas sorbowy.
Użycie miodu pszczelego do przedłużania trwałości produktów spożywczych nie znalazło zastosowania, zarówno ze względów ekonomicznych, jak i praktycznych. W piśmiennictwie można znaleźć natomiast dane dotyczące konserwowania różnych tkanek za pomocą 50% roztworów wodnych miodu. Zadowalające wyniki uzyskano, przeszczepiając zwierzętom kości piszczelowe konserwowane miodem. Na podstawie tych badań opracowano nową metodę konserwowania transplantatów kostnych.
Podjęto również próby zastosowania miodu jako środka konserwującego w okulistyce. Badania wykazały, że stosowanie stężonych roztworów, a nawet miodu nie rozcieńczonego, pozwalało na przechowywanie transplantatów przez 6 miesięcy. Należy dodać, że ten sposób konserwacji pozwalał na zachowanie w stanie nie zmienionym delikatnych struktur komórkowych oka. Stwarza to możliwości wykorzystania miodu jako środka konserwującego również w innych dziedzinach medycyny.

Miód wspaniale oddziaływuje na:

Narządy wewnętrzne

  • Serce i układ krążenia
    Dzięki dużej zawartości glukozy i fruktozy miód jest produktem łatwo przyswajalnym przez organizm, w tym przez mięsień sercowy. Wysoko energetyczne składniki wchłaniane są bezpośrednio do krwi już w błonie śluzowej żołądka, z pominięciem przewodu pokarmowego.
    Miód w ilości 100 g dostarcza średnio 325 kcal energii.
    Występująca w miodzie acetylocholina wzmacnia siłę skurczu i wydolność mięśnia sercowego. Przyczynia się do tego także potas występujący w miodzie w stosunkowo dużej ilości.
    Miód powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, a także rozszerzenie naczyń wieńcowych. Przyczynia się do zahamowania procesu miażdżycowego.
  •  Układ oddechowy
    Miód odznacza się właściwościami antybiotycznymi, przeciwzapalnymi, wykrztuśnymi i odnawiającymi. Za działanie przeciwdrobnoustrojowe miodu odpowiedzialny jest głównie nadtlenek wodoru. Ważną rolę odgrywają również składniki olejków eterycznych. Efekt ten ujawnia się przede wszystkim przy bezpośrednim kontakcie miodu ze zmienioną zapalnie błoną śluzową dróg oddechowych. Z silnym działaniem składników olejkowych mamy do czynienia w przypadku komponentów miodowych. Dla przykładu terpeny z ziołomiodu sosnowego wchłaniają się częściowo przez błonę śluzową górnego odcinka dróg oddechowych, przedostają się do płuc i wydychane z powietrzem oddziałują na drobnoustroje występujące w nabłonku śluzowym. Terpeny odznaczają się również działaniem przeciwzapalnym.
    Miód powoduje podrażnienie gruczołów wydzielniczych błony śluzowej dróg oddechowych, dzięki czemu dochodzi do upłynnienia wydzieliny oskrzelowej. Pobudza on również ruch rzęsek aparatu migawkowego, co ułatwia odkrztuszanie wydzieliny i usuwanie jej na zewnątrz.
  • Żołądek i dwunastnica
    Miód normalizuje zaburzoną czynność wydzielniczą i motoryczną żołądka. Ponadto przyspiesza gojenie powierzchni błony śluzowej żołądka i dwunastnicy poprzez wchłanianie wody z chorej tkanki i działanie przeciwzapalne.
  • Jelita
    Miód pobudza czynność wydzielniczą i motoryczną jelit. Po podaniu tego produktu obserwuje się wzrost ruchów perystaltycznych jelita cienkiego i zwiększone wydzielanie soku jelitowego.
  • Wątroba i drogi żółciowe
    Miód wykazuje wyraźnie lecznicze działanie na wątrobę i drogi żółciowe. Ze względu na dużą ilość glukozy i fruktozy jest on łatwo przyswajalny przez ten organ. Glukoza zawarta w miodzie, oprócz odżywiania komórek wątrobowych, odgrywa także dużą rolę w procesach odtruwania organizmu. W wyniku łączenia związków toksycznych z kwasem glukuronowym i pirogronowym powstają połączenia łatwo rozpuszczalne w wodzie, które wydalane są z organizmu wraz z moczem. Natomiast fruktoza prawie całkowicie wykorzystywana jest do syntezy glikogenu, zwiększając w ten sposób jego zapas w wątrobie. Prowadzi to do przyspieszenia przemiany materii w tkankach, a także do wzmocnienia czynności ochronnej i odtruwającej wątroby. Poza tym występująca w miodzie cholina obniża poziom lipidów w wątrobie oraz zwiększa wydzielanie żółci.
  • Nerki i drogi moczowe
    Dzięki niskiej zawartości białka oraz jonów sodu i chloru, miód wykazuje korzystne działanie na nerki i drogi moczowe. Przyczynia się do usuwania obrzęków pochodzenia sercowego i naczyniowego. Rozszerza naczynia krwionośne nerek, zwiększając filtrację kłębkową. Ma to szczególne znaczenie w tych schorzeniach nerek, którym towarzyszy zmniejszone wydzielanie moczu. Poza tym przyczynia się do usuwania obrzęków pochodzenia mózgowego. Zapobiega także tworzeniu się piasku i kamieni w nerkach i pęcherzu moczowym.
  • Właściwości przeciwalergicznymi
    Związane jest to przede wszystkim ze zmniejszeniem obrzęku błon śluzowych, który towarzyszy stanom alergicznym dróg oddechowych, jak również z działaniem uodparniającym miodu.
  • Leczenie cukrzycy                                                                                                            Duża zawartość cukrów redukujących, takich jak glukoza i fruktoza oraz niewielka ilość sacharozy, czynią miód pomocnym w leczeniu cukrzycy. Cenna jest przede wszystkim obecność fruktozy, cukru łatwo przyswajalnego przez chorych na cukrzycę. Korzystny wpływ na metabolizm węglowodanów w organizmie wykazuje ponadto acetylocholina oraz niektóre biopierwiastki, szczególnie cynk i chrom.
  • Działanie na skórę                                                                                                                 Miód dzięki szybkiemu przenikaniu przez skórę zaopatruje tkanki w glukozę oraz inne substancje energetyczne. W przypadku ran przyczynia się do szybkiego ich oczyszczenia z produktów przemiany materii i elementów martwiczych. Przejawia także właściwości przeciwbólowe, przeciwzapalne i odnawiające, dzięki czemu prowadzi do szybkiego ziarninowania i naskórkowania rany.
  • Ropiejące rany i oparzenia                                                                                                                        Miód z dobrymi wynikami stosuje się również w przypadku ropiejących ran i oparzeń. Powoduje on szybkie oczyszczanie rany z ropnej wydzieliny, a także umożliwia dostęp makrofagów do chorych miejsc, dzięki cze-mu następuje niszczenie drobnoustrojów chorobotwórczych, szczególnie gronkowców i paciorkowców. Nie dopuszcza także do tworzenia się pęcherzy i blizn pooparzeniowych.

Warto także dodać, że miód nie sprzyja powstawaniu próchnicy zębów. Stwierdzono, że wzrost paciorkowców Streptococcus mutant , będących główną przyczyną próchnicy, hamowany jest przez nadtlenek wodoru obecny w miodzie. Ze względu na niewielką zawartość sacharozy (przeciętnie 1,3%) drobnoustrój ten nie jest także w stanie wytworzyć nalotu nazębnego, czynnika warunkującego rozwój próchnicy zębów.
Miód cechuje się wysoką aktywnością antybiotyczną.

Wiodące miody, to:

  • spadziowe ze spadzi iglastej
  • nektarowo-spadziowe
  • gryczany
  • lipowy

Niską aktywnością antybiotyczną odznaczają się miody:

  • rzepakowy
  • akacjowy
  • wrzosowy.

Na mniejszą skalę otrzymywane są także miody nektarowe zbierane przez pszczoły z różnych roślin uprawnych, w tym roślin leczniczych. Otrzymuje się je wszędzie tam, gdzie większe obszary w okolicy pasiek są obsiane roślinami jednego gatunku, a miód pozyskiwany jest zaraz po zakończeniu ich kwitnienia.

Z ważniejszych należy wymienić:

  • Tymiankowy
  • Szałwiowy
  • Macierzankowy
  • Nostrzykowy
  • Mniszkowy
  • Miętowy
  • Malinowy
  • Kasztanowy
  • Lawendowy
  • Koniczynowy
  • Walerianowy

Miodowe komponenty

Ziołomiody

Wytworzone są one przez pszczoły z syropu cukrowego i wyciągów ziołowych, odznaczają się większą skutecznością leczniczą od miodów odmianowych, często także lepszym smakiem i aromatem. Do bardziej znanych miodowych komponentów tej grupy zalicza się :

  • Głogowymiód
  • Sosnowy
  • Świerkowy
  • Rumiankowy
  • Tymiankowy
  • Pokrzywowy
  • Nagietkowy
  • Aloesowy
  • Aroniowy.

Do miodowych komponentów zaliczyć należy także miody ziołowe, które otrzymuje się przez podawanie pszczołom roztworu miodu pszczelego z dodatkiem surowców roślinnych. Przez odpowiednie łączenie miodów z produktami roślinnymi, na przykład miodu nektarowego ze świeżym sokiem brzozowym, otrzymuje się miodowe komponenty o wysokich walorach leczniczych.

Preparaty
Często spotykaną formą preparatów są połączenia miodu nektarowego z innymi produktami pszczelimi, takimi jak:

 Pypyłek kwiatowyłek kwiatowy
Posiada 5-7 razy więcej białka niż wołowina. Jest szczególnie korzystny dla atletów
i podczas rekonwalescencji. Jest to antidotum na alergie, szczególnie katar sienny
i zapalenie zatok. Badania pokazują, że pyłek przeciwdziała oznakom starzenia się oraz zwiększa zdolność mentalną i fizyczną.

kit

Propolis (kit pszczeli)
Silne właściwości antybiotykowe propolisu pomagają chronić człowieka przed bakteriami i wzmacniają nasz system odpornościowy – zwalcza wirusy, czego czasami antybiotyki nie potrafią. Badania pokazują, że przyjmowanie propolisu podczas sezonu grypowego zmniejsza występowanie przeziębień, kaszlu, zapalenia jamy ustnej, migdałków i gardła.

Mleczko pszczele

To skarbnica składników odżywczych, zawierająca niezbędne składniki do życia. Jest to najlepsze źródło witaminy B5 ( kwas pantotenowy), która pomaga pokonać stres, zmęczenie i bezsenność, oddziaływuje korzystnie na skórę i włosy.

Miody i ich rodzaje

  • Miód akacjowy – kolor biały lub kremowy, zapach kwiatów akacji, smak słodki, mdły. Znajduje zastosowanie przy zaburzeniach układu trawiennego (zgaga, kwasota), za sprawą olejków eterycznych, flawonów i śluzów. Zalecany dla wrzodowców. Długo nie krystalizuje.
  • Miód rzepakowy – barwy białej do jasnożółtej, o słabym zapachu kwiatów rzepaku, o smaku słodkim z dodatkiem gorzkiego. Zawiera olejki eteryczne, goryczki, witaminy i sporo aminokwasów. Łatwo przyswajalny przez wątrobę; posiada duże właściwości detoksykacyjne. Szybko krystalizuje, zapach i wygląd po skrystalizowaniu mało apetyczny, jednak najlepszy w chorobach serca.
  • Miód lipowy – kolor herbaciany, zapach kwiatów lipy, smak ostry, gorzkawy. Zawiera olejki eteryczne, saponiny, kwas askorbinowy i inne składniki o działaniu napotnym, przeciwgorączkowym, wykrztuśnym i uspakajającym. Doskonały lek przeciwgrypowy – posiada dużą aktywność antybiotyczną.
  • Miód koniczynowy – z koniczyny białej – słomkowy o słodkim smaku; z czerwonej – łososiowy, lekko kwaśny. Słaby zapach kwiatów koniczyny. W miodzie tym jest dużo glikozydów, alkaloidów, kurmaryny, witamin i barwników. Działa uspakajająco, stosowany jest w wyczerpaniu nerwowym i anemii.
  • Miód malinowy – barwy złocistomalinowej o zapachu malin o kwaśnym smaku. Zawiera dużo kwasów organicznych, w tym salicylowy, dużo pektyn i witamin oraz sporo mikroelementów. Wykazuje działanie napotne, przeciwgorączkowe i antyseptyczne. Podawany jest również w niedokrwistości i miażdżycy.

MIODY CIEMNE

  • Miód wielokwiatowy – zbierany z różnych ziół i roślin uprawnych. Najczęściej jest koloru jasnobrązowego, o zapachu zależnym od zebranego nektaru. Stosowany przeciw anemii i przeciwalergiczny.
  • Miód gryczany – koloru bursztynowego lub brązowego, o silnym zapachu kwiatów gryki i ostrym, lekko piekącym smaku. Zawiera dużo magnezu i witamin. Stosowany w schorzeniach układu krążenia, miażdżycy, osłabieniu pamięci, a także po złamaniach.
  • Miód wrzosowy – koloru brunatnego, o zapachu kwiatów wrzosu i ostrym, gorzkawym smaku. Zawiera arbustynę, dużo soli mineralnych, kwasy organiczne i garbniki. Jest dobry na zapalenia dróg moczowych, kamicę nerkową oraz zapalenie jelit.

MIODY SPADZIOWE

  • Miód ze spadzi drzew iglastych – jest szarozielony, o zapachu korzennym, smaku delikatnym, aczkolwiek mało słodki. W tym miodzie występuje cukier spadziowy – melicytoza, oraz dużo dekstryn, związków azotowych i mikroelementów. Działa przeciwzapalnie, wykrztuśnie i antyseptycznie. Stosowany przy obniżonej odporności organizmu, schorzeniach płuc, stawów i układu nerwowego. Przeciwdziała promieniowaniu jonizującemu.
  • Miód ze spadzi drzew liściastych – głównie lipy, klonu jawora, o barwie zielonkawozłocistej i szarozielonej. Posiada słaby zapach korzenny, a smak raczej cierpki. Ma właściwości moczopędne, żółciopędne oraz przeciwzapalne i dezynfekujące.
  • Miód mieszany spadziowo – nektarowy – kolor brunatnozielony, zapach różny, przeważnie korzenny; mało słodki. Ma dużą aktywność antybiotyczną.

Wkrótce zacznie się sezon zmniejszonej odporności naszego organizmu więc warto pomyśleć o zakupie miodu. Jesteśmy w doskonałej sytuacji, że możemy skorzystać z usług pszczelarzy bo jeszcze trochę pasiek jest. Nie polecam miodów sprzedawanych we sklepach. Wybór jak zawsze należy do Ciebie.
Słoneczności życzę.
Renata Bartniczuk

W artykule wykorzystano publikacje:
Dr Orsolic
Dr Jacek Roik
Dr Bogdan Kędzia
Mgr Elżbieta Hołderny-Kędzia

Ten wpis został opublikowany w kategorii terapie naturalne i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.